از نیمه دهه آخر قرن بیستم، استراتژیست‌های امریکایی و در صدر آنها «زیبیگنیف برژینسکی» چالش اصلی آینده امریکا برای ادامه تسلط پس از جنگ جهانی دوم را در ظهور چین به عنوان یک قدرت برتر اقتصادی می‌دانستند، تا آن زمان، استراتژی امریکا برای مهار چین، ایده «رفاه آلوده» بود، به این معنی که آلودن سران حاکمیت چین به «طعم و مزه رفاه» آنها را از ایده‌های سوسیالیزم چینی دور کرده و در ساختار حاکمیت آن کشور «اولیگارش‌ها»یی پدید می‌آورد که برای ادامه سلطه خود بر جامعه، فرآیند پیوند با غرب را تداوم می‌بخشند و به این شکل، چین با جمعیتی بالغ بر یک‌پنجم جمعیت جهان، تبدیل به کارخانه غرب و ابزاری در دست غرب خواهد شد.