ساخته‌ی اصغر فرهادی در سال ۱۳۸۹، یعنی «جدایی نادر از سیمین»، پنجمین تجربه سینمایی این کارگردان بود که نویسندگی و تهیه‌کنندگی آن را هم خودش برعهده داشت این درام در دوره اکران خود علاوه‌بر فروش خوب خود، در نهایت اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان سال ۲۰۱۲ را به دست آورد. کارنامه‌ی جوایز آن البته از اسکار فراتر رفت و تا گلدن گلوب بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان و خرس طلایی و جایزه هیئت داوران جشنواره برلین رسید. در دل ماجرا، نادر و سیمین زوجی از طبقه متوسط تهران‌اند که بر سر نگهداری از پدر سالخورده و آلزایمری نادر اختلاف دارند؛ سیمین می‌خواهد همراه دختر ده‌ساله‌شان ترمه از کشور برود اما نادر حاضر نیست پدرش را رها کند و همین کشمکش با درخواست طلاق و سپس ماجرای پرستاری به نام راضیه به زنجیره‌ای از حوادث تلخ می‌انجامد.

آنچه فیلم را برجسته کرده پیش از هر چیز کارگردانی فرهادی است که قصه‌ای در ظاهر ساده را به اثری پرتعلیق بدل کرده و بیننده را تا تیتراژ پایانی میخکوب نگه می‌دارد. در کنار فیلمنامه و کارگردانی، بازی‌ها کیفیتی بالا دارند و به خصوص لیلا حاتمی به‌درستی زنی در آرزوی مهاجرت را به تصویر می‌کشد. بدون شک «جدایی نادر از سیمین» یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران است که قدرت اصلی آن همان نگاه انسانی و واقع‌گرایانه به چالش‌های زندگی است و موفقیت جهانی‌اش حاصل ترکیب هنرمندانه‌ی فیلمنامه، بازی‌ها و کارگردانی است