فیلمنامه‌ای که سال‌ها پیش از ساخته شدنش و درست در میانه یک بحران شخصی روی کاغذ آمده بود، سرانجام به یکی از بحث‌برانگیزترین آثار سینمای ایران بدل شد؛ داریوش مهرجویی «هامون» را در جریان جدایی از همسرش نوشت و این فیلم اجتماعی و سورئالیستی را در سال ۱۳۶۸ با بازی خسرو شکیبایی، بیتا فرهی، عزت‌الله انتظامی و فتحعلی اویسی جلوی دوربین برد؛ اثری که مهرجویی خود می‌گوید با الهام از بوف کور صادق هدایت نوشته شده و ایده اصلی‌اش از کتاب «ترس و لرز» کی‌یرکگور و بر پایه پارادوکس عشق و عقل شکل گرفته است. داستان درباره حمید هامون است که پیوسته با همسرش مهشید کشمکش دارد و زندگی کابوس‌گونه‌اش را در حالی مرور می‌کند که مشغول نوشتن رساله‌ای درباره عشق و ایمان است.

موفقیت هامون در همان نخستین نمایش خود را نشان داد؛ این فیلم در هشتمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۶۸ روی پرده رفت و با آنکه جایزه بهترین فیلم را نگرفت و داوران آن را به «مهاجر» حاتمی‌کیا دادند، با کسب پنج سیمرغ بلورین به‌همراه جایزه ویژه هیئت داوران و دریافت جوایز بهترین کارگردانی، فیلمنامه، فیلمبرداری، نقش اول مرد و تدوین، فاتح اصلی و ستاره بی‌رقیب سینمای آن سال ایران لقب گرفت. این فیلم بعدها البته حواشی زیادی پیدا کرد، تا جایی که مهرجویی در دی ۱۳۸۵ در نامه‌ای به رئیس صدا و سیما به سانسور حدود ۴۰ صحنه و گفت‌وگو از هامون در پخش تلویزیونی شبکه چهار اعتراض کرد